Η λεισμανίωση (γνωστή κι ως Kala-azar) είναι – ακόμη και σήμερα – μια από τις συχνότερες ασθένειες του σκύλου, παρόλο που η κτηνιατρική επιστήμη έχει προχωρήσει στην εκ βάθους μελέτη του νοσήματος και στην αντιμετώπισή του. Η νόσος έχει μια ιστορία πλέον των 100 χρόνων από τα πρώτα κρούσματα σε σκύλους, και υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 2.5 εκατομμύρια ζώα έχουν προσβληθεί στη νοτιοδυτική Ευρώπη και η νόσος επεκτείνεται πλέον βόρεια μέσω των μετακινήσεων και της γενικότερης αλλαγής του κλίματος (αύξηση της μέσης θερμοκρασίας περιβάλλοντος). Όλοι έχουμε στον περίγυρό μας έναν τουλάχιστον σκύλο που νόσησε από λεισμάνια και δικαίως θεωρείται πλέον μία μάστιγα με πολλούς θανάτους.
Ποιά η αιτία της; Η ασθένεια οφείλεται σε ένα παράσιτο (Leishmania infantum) και μεταδίδεται σχεδόν αποκλειστικά με τα τσιμπήματα των θηλυκών σκνιπών από την αρχή της άνοιξης έως και το φθινόπωρο (κυρίως) και αφορά όλη την επικράτεια (ενδομήτρια μετάδοση ή μέσω μετάγγισης αίματος πολύ σπανιότερα).
Συμπτώματα; Προσβάλλονται σκύλοι κάθε φύλου και ηλικίας (κρούσματα από κουτάβια 6 – 10μηνών). Ένας σκύλος με λεισμανίωση μπορεί να είναι απλά φορέας (και να μεταδίδει την νόσο) χωρίς συμπτώματα, μπορεί να έχει τα συνήθη συμπτώματα (απώλεια βάρους, δερματοπάθεια, ανορεξία), όμως, και άλλα λιγότερα συχνά – κρυφά συμπτώματα, από όλα σχεδόν τα όργανα του ζώου.Το τι θα συμβεί εξαρτάται από την άμυνα του οργανισμού του κάθε ζώου.
